Reklam işi çok karmaşık iş.

            Getirisi de var götürüsü de…

            Sizin götürünüz bize getiri tabii…

            Mesele şu: Reklam ila da fazla para ile mi yapılır?

                              Mutlaka çok para mı harcanır reklam yapılırken?

                              Büyük büyük firmalara avuç dolusu paralar ödenince reklam iyi mi oluyor?

            Eğer siz de böyle düşünüyorsanız paranız çok demektir. Hem de boşa atılacak kadar çok. Bu durumda size TV reklamlarını bir kez daha incelemenizi öneriyoruz. Orada anlı şanlı reklam firmalarının; anlı şanlı şirketler adına yaptığı beş para etmez reklamları görürsünüz. Birbirinin benzeri, genelde de bir kadın ile bir erkek ya da çocuk üzerine kurulu reklamları… Bir kısmı da batıdan aşırma reklamları.

            Şimdi yiğidi hakkını vermek gerek.

            Gerçekten çok güzel reklamlar hazırlayanlar var.

            Büyük paralar almalarına rağmen bunu hak edenler…

            Ama siz yine de isme, nama, şana, unvana bakmayın.

            Reklamınızı ucuza getirmeye bakın.

            Çünkü reklam akan su gibi.

            Bir anda gelir ve demode olur gider.

            Kalıcı olan ise sizsiniz.

            Son olarak şunu söyleyelim:

            Eğmeli yar eğmeli…

            Reklam; verilen paraya değmeli…

            Logo Reklamevi diyor ki:

            Amacınız çok para vermekse başka yere gidin kardeşim…

            Sinir etmeli insanı.

            İzlerken, dinlerken köpürmeli ve peş peşe sıralamalı küfürleri.

            Dikkat edin bunu, bu günlerde en iyi başaran şirket Turkcell…

          Olayı hatırlayın…      

           Sayın Başbakanımız malum hastalığı nüksedince (Hastalığının sara olduğuna dair bazı söylentiler var ama o günkü açıklama kan şekerinin düşmesi) makam Mercedesi içinde fenalık geçiriyor. Bunun üzerine araç hemen hastaneye sürülüyor ama hem şoför hem de korumalar acele ile anahtarı içeride unutup dışarı çıkınca Mercedes kapıları otomatik olarak kilitliyor ve sevgili, bu ülkenin umudu başbakanımız içeride kilitli kalıyor.

            Adam neredeyse dünyayı terk edecek ama ne kapılar açılıyor ne de kurşungeçirmez camlar kırılabiliyor.

            Çevredeki büyük adamların, özel yetişmiş korumaların, refakatçi danışmanların aklına gelmeyen çözüm yakındaki bir inşaatta çalışan inşaat işçisinin aklına geliyor ve balyozunu kapıp gelip hizmete sunuyor.

            Bu çözüm işe yarıyor ve Mercedesin camları bu kahraman balyozla kırılıp kendini kaybetmiş vaziyetteki başbakan pencereden çıkarılıyor, kurtarılıyor.

Özlediğin ve ulaşamadığın bir şeyler, bir yerler, birileri vardır mutlaka. Düşlerini zorlarsın. Belki de düşler bunun içindir. Bir parça olsun dindirmek içindir özlemleri. Elde etmek tanımını kullanırsın, ya da satın almayı veya en duygusal deyimle kavuşmayı… Vuslatı… Uzansan tutabileceğin yakınlıktadır belki, farkına bile varmazsın. Belki gerçekten uzaktadır, sadece peşine koşmak, emek vermek, yorulmaktır ücreti.

Dünyayı, yaşanabilecek bir dünya yapmayı sağlayan şartın “Katlanmak” olduğunu düşünenlerdenim.

Yaşamıyor, sadece katlanıyoruz.

Kendimizi kusursuz görmek değil hastalığımız.

Sadece başkalarının kusurlarını görmek yetiyor. Nefret duygularımızı öylesine güçlendirmişiz ki değil insanlardan; sokakta çöplerin etrafında o günkü nafakasını arayan sokak köpeğinden, ürkek bakışları ile yanından geçenleri izleyen sokak kedilerinden, bulduğu boşluk anlarında yem kırıntılarına dalışlar yapan serçelerden; her şeyden ama her şeyden nefret ediyoruz.